2 batalion zdobył szybko wzgórze 593 i uderzył bez zwłoki na jego przedłużenie — wzgórze 569. Niemcy zdążyli jednak po nawale artyle¬ryjskiej obsadzić to wzgórze i 2 batalion musiał zaleć na siodełku między wzgórzem 593 i 569. Teraz Niemcy przeszli do kontrataku. Batalion bronił się zażarcie, lecz zaczął odczuwać brak amunicji, której w żaden sposób nie można było dowieźć. Amunicją zebraną od poległych topnie¬jące szeregi batalionu odpierały stale ponawiane kontrataki wroga. Gdy zginęła jednak większość dowódców kompanii i plutonów, gdy łącz¬ność, zarówno telefoniczna, jak i radiowa, przestała działać, 2 batalion musiał około południa wycofać się spod podnóży wzgórza 569, a wieczo¬rem opuścić również wzgórze 593. Wkrótce potem resztki batalionu otrzymały rozkaz wycofania się z bezpośredniego pola bitwy. Z całego batalionu pozostało zaledwie kilkudziesięciu żołnierzy. 1 batalion ruszył na „Gardziel" poprzez gęstą zaporę ogniową nie¬przyjaciela. Wkrótce batalion stracił wspierające go czołgi i przedziera¬jąc się przez gęste krzaki poniósł ciężkie i krwawe straty.
