Do czasu uchwalenia ustawy zasadniczej PRL w 1952 r. ustrój państwa dyktowały akty o charakterze tymczasowym. W okresie przejściowym, czyli w latach 1944-1947, komuniści postanowili zachowywać po¬zory demokracji i utrzymali wiele instytucji z okresu II RP. Oficjalnie godzili się na działalność partii opozycyjnych. Sytuacja zmieniła się po wyborach parlamentarnych. Wyeliminowano opozycję i rozpoczęto stopniową eliminację dawnych instytucji ustrojowych. Ich miejsce poczꬳy zajmować instytucje wzorowane na ustroju radzieckim. Głównym za¬daniem Sejmu Ustawodawczego było uchwalenie konstytucji. Ustrój po¬lityczny Polski w latach 1944-1947 został określony w trzech aktach prawnych. Były to: 1. Ustawa Konstytucyjna o wyborze Prezydenta Rze¬czypospolitej Polskiej (z 4 lutego 1947 r.), 2. Ustawa Konstytucyjna o ustroju i zakresie działania najwyższych organów Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. Mała konstytucja z 19 lutego 1947 r.), 3. Deklaracja w przedmiocie realizacji praw i wolności obywatelskich (uchwała z 22 lu¬tego 1947 r.). Według powyższych aktów ustrój polityczny Polski opierał się częściowo na założeniach Konstytucji marcowej. Zachowano między innymi zasadę suwerenności narodu i trójpodział władzy.
