22 sierpnia na mocy uzgodnionych z władzami radzieckimi postano¬wień przystąpił gen. Anders do organizowania dwóch dywizji piechoty (5 i 6, gdyż przewidywano, że polski korpus w Wielkiej Brytanii będzie obejmował cztery dywizje — 1, 2, 3 i 4). Obie dywizje miały liczyć po 10 tys. żołnierzy, pułk zapasowy — 5 tys. Dowódcą 5 dywizji piechoty został mianowany gen. Boruta-Spiechowicz (jego szefem sztabu był płk Berling), dowódcą 6 dywizji mianowano gen. Tokarzewskiego-Kara-szewicza. Pułkiem zapasowym miał dowodzić płk Gaładyk. Na miejsce formowania polskich jednostek wyznaczono rejon Kujbyszew — Czkałow. Według uzgodnionych postanowień z 19 sierpnia dywizje miały osiągnąć gotowość bojową na 1 października 1941 r. Czy był to termin realny? W każdym bądź razie zgodziły się nań obie strony. Wprawdzie gen. Anders twierdził później, że uczynił to właśnie ze względu na oczywistą nierealność tego terminu, co miało jakoby z góry usprawiedliwiać niedotrzymanie go przez stronę polską, wydaje się jednak, że nie był on nieosiągalny. Trzeba pamiętać, że szło tu o żołnierza wyszkolonego i mającego za sobą przeważnie doświadcze¬nia kampanii wrześniowej.
